Mijn allerlaatste blog voor vrouw.nl, vrijdag 21 december 2012

Vandaag staat de Mayakalender op 13.0.0.0.0. (13 b’ak’tun, 0 k’atun, 0 tun, 0 winal, 0 kin). Dat is dezelfde datum als waarop, volgens hun telling, de aarde is ontstaan. En waarop hij weer vergaat. Of vergaat, de cyclus die 26.000 jaar geleden begon eindigt. Maar na dit Kosmische Omslagpunt begint er gewoon weer een nieuwe cyclus. Dus er komt geen omgekeerde Oerknal, de aarde ontploft vandaag niet als een ballon waar je te veel lucht in blaast en wij mensen blazen niet collectief onze laatste adem uit. We nemen alleen afscheid van het oude en beginnen iets nieuws, dit jaar alleen iets eerder dan op 31 december. Maar drink vandaag gerust een glas champagne en eet oliebollen in overvloed. Er is niets te vrezen, laten we vooral vieren. Hoewel de dag niet alleen maar goeds brengt.

Geheel in de lijn der verwachtingen van de Maya's, schrijf ik vandaag voor de laatste keer voor VROUW. Die cyclus van bijna tweeënhalf jaar eindigt helaas ook. Op 27 augustus schreef ik hier voor het eerst. Mijn vriendin was zwanger, we noemden het kind dat in haar groeide Arie en ik hoopte dat het een jongen zou zijn. Ik zag op tegen de pufcursus en de bevalling, maar vooral tegen het vaderschap zelf. Hoe ik het ook probeerde, ik kon me er geen voorstelling van maken hoe het zou zijn om een kind te hebben. En ik vroeg me af of ik een goede vader zou zijn, of ik de verantwoordelijkheid aan zou kunnen. Ik weet nog steeds niet of ik het goed doe. Opvoeden is doen wat je het beste lijkt, en dan maar vertrouwen op je gevoel. Ik weet wel dat ik nog nooit zo veel van iemand heb gehouden als van Cato. Al zou de wereld vandaag wel vergaan, ik zou sterven als de meest gelukkige man op deze planeet omdat zij mijn dochter is.

Maar ook nu er morgen gewoon weer een nieuwe dag begint, ben ik om precies dezelfde reden nog steeds de meeste gelukkige man op aarde. Omdat ze bij me is en bij me blijft. En daar verandert de nieuwe cyclus van de Nieuwe Mens helemaal niets aan. Het enige verschil is dat ik mijn leven met haar niet meer via VROUW met u deel.

Wat Cato ervan vindt dat ik over haar heb geschreven, dat zal over een jaar of tien blijken. Maar ik heb het altijd heel graag gedaan en ik hoop dat u het met net zoveel plezier hebt gelezen. Ik wens u allen een hele fijne kerst, een mooi 2013 en een overweldigende nieuwe cyclus. Het ga u goed.




Reacties (1)

 

Blog voor Vrouw.nl van vrijdag 7 december 2012

 

Ik vergeet veel. Niet alleen mijn sleutels, welke dag het is of geniale gedachten, maar ook alles wat daar tussen zit. Zelfs mijn eerste herinnering kan ik mij niet meer herinneren. Nu is dat laatste niet zo gek, omdat ik me niet kan voorstellen dat er iemand rondloopt die zich zijn allereerste herinnering nog voor de geest kan halen. Die vergeet je, en hij wordt vervangen door een andere. En juist omdat je de herinnering daarvoor vergeten bent, lijkt het je eerste en koester je deze net zo lang totdat je ook die weer vergeet.

Van alles wat ik ooit gezien, gehoord, geleerd of meegemaakt heb, ben ik meer vergeten dan ik kan reproduceren. En zelfs als ik het nog weet, dan beslaat de herinnering maar een gedeelte. Zo kan ik me van een bepaald gesprek uit mijn tienerjaren niets anders herinneren dan dat degene die ik tegenover me had (geen idee meer wie dat was) geen riem droeg. Niet bepaald het meest zinvolle om te onthouden. En zo zijn er vast en zeker nog veel meer dingen die ik liever had onthouden in plaats van de zinloze herinneringen waar mijn hoofd vol mee zit. 

Cato herinnerde zich laatst iets dat ikzelf al niet meer wist. Ze zag een deken waar we haar als baby vaak in wikkelden en zei opeens dat ik, toen zij nog een baby was, voor haar zong. En ze wist het liedje ook nog. Ik moest zelf in mijn digitale geheugen het filmpje opzoeken dat we toen ze pas een paar maanden oud was maakten om het momento weer terug te krijgen. En nu weten we het allebei weer, we herhalen het sindsdien elke avond voordat ze gaat slapen en het is het mooiste moment van de dag. Ik houd haar vast alsof ze weer een baby is, zij doet haar oogjes dicht, ik druk mijn wang tegen de hare en ik zing het liedje voor haar.

Ik wil het altijd voor haar blijven zingen en zelfs als ze te groot is om als een baby in mijn armen te liggen, dan nog zal ik het proberen. Ik wil het nooit vergeten en ik hoop dat zij het ook nooit vergeet. Ik wil dat het vanaf nu en voor altijd en eeuwig, ons liedje blijft.

I don't need no money
Fortune, or fame
I've got all the riches, baby
One man can claim


 




Reacties


Blog voor vrouw.nl van 23 november 2012

 

Ik ben de ideale klant voor elke verkoper. Ik trap overal in, laat me elk denkbaar aanvullend product aansmeren en bovenal, ik ding niet af. In tegenstelling tot mijn vader, die bij alles van enige importantie dat hij koopt bij het horen van de prijs steevast ‘daar gaat de korting dan natuurlijk nog van af? vraagt, wil ik het liefste zo snel mogelijk de winkel weer uit. Onderhandelen vind ik teveel gedoe en ik weet van mezelf dat ik over een belabberd pokerface beschik; er is geen verkoper die me serieus zou nemen wanneer ik een wankele voet bij stuk zou houden over de veel te hoge prijs van het maakt niet uit wat. Sterker, ik straal uit dat ik een ontzettend makkelijke prooi ben. Talloze keren ben ik op straat aangehouden door studenten die het donateurschap van een goed doel aan de mens probeerden te brengen. Waar anderen hun aura heel hard ‘Nee!’ kunnen laten uitstralen, werd ik telkens aangesproken, bleef ik nog staan ook en was ik na vijf minuten donateur van een stichting waar ik nog nooit van had gehoord. Daar heb ik inmiddels een methode tegen gevonden (de omtrekkende beweging), maar nog steeds ben ik volstrekt beïnvloedbaar voor iedereen die me iets probeert te verkopen. Zelfs Cato heeft door dat ze me kan manipuleren.  

Ze eet ’s avonds slecht en we doen er alles aan om haar te verleiden haar bord leeg te eten. Ondanks dat elk opvoedkundig boek zegt dat je niet moet straffen en belonen, paaien we haar bij het diner met ijsjes. Als ze goed eet, krijgt ze een ijsje. Dat mes snijdt aan twee kanten, omdat ze dan hopelijk meer eet én omdat het zelfgemaakte ijsjes zijn met bijvoorbeeld banaan en wortel. Dat werkte een tijd lang goed, maar inmiddels claimt ze al voordat ze hap heeft genomen haar toetje. Maar zo werkt het natuurlijk niet, dus afgelopen zondag maakte ik een deal met haar. ‘Tien hapjes eten, en dan krijg je een ijsje.’ Ze dacht even na, inclusief wijsvinger langs haar mond en zei toen: ‘Eén hapje, dan een ijsje.’ Ze keek me triomfantelijk aan. En ik voelde mijn ruggengraat week worden, een lichte paniek maakte zich van mij meester en het eerste druppeltje zweet stond klaar om zich uit een porie naar buiten te duwen. Ik wilde zakken naar negen, acht of zelfs zeven hapjes.  Maar op het laatste moment vermande ik mezelf en hield voet bij stuk. In zekere zin dan. Want na zeven hele, twee halve en hap van een lege lepel, kreeg ze toch haar ijsje. En terwijl zij er keurig de stukjes wortel uit pulkte, zat ik licht verslagen aan tafel en dacht: Ik ben de ideale verkoper voor elke klant en zij heeft overduidelijk de genen van haar opa.



Reacties

 

Blog voor Telegraaf Vrouw van 9 november 2012

 

Onbewust vind ik het nog steeds jammer dat Cato geen jongen is. Toen we een winterjas voor haar gingen kopen, trok ik alleen maar jongensjassen van de rekken. Hetzelfde gold voor truien en hoewel Cato nu al best goed tegen een bal kan schieten, zie ik mezelf over een paar jaar niet op zaterdagochtend langs een willekeurige lijn in de volle wind staan koukleumen om te zien hoe ze het meisjeselftal van weet ik welke voetbalclub vrijwel in haar eentje verslaat. En tot overmaat van ramp ken ik al ruim een half jaar lang een groot deel van het oeuvre van K3 uit mijn hoofd.

K3. Als het nou een bandje was geweest dat zich richtte op mijn muzikale smaak, zou ik de nummers stuk voor stuk 'lekker catchy' vinden. Maar bij de drie dames uit de stal van Gert Verhulst vind ik de oorwurmen vooral bloedirritant, omdat ze een schoolvoorbeeld van cognitieve jeuk zijn; hoe meer je eraan krabt, hoe erger het wordt. Gelukkig is het me nog steeds gelukt om het meezingen van Oma's aan de topen Nieuwe baby te beperken tot binnenskamers en in de auto, met de ramen gesloten.

En hoezeer ik ook probeer om Cato andere muziek aan te bieden, ze blijft toch vooral ‘vragen’ om K3 en als ze die hoort wisselt ze het meezingen af met het roepen dat het volume omhoog moet. Meisjesmuziek. Was ze een jongen geweest, dan had op papadag Ace of spades op repeat gestaan in plaats van die vervloekte Karen, Kristel en Josje.

Op haar tweede verjaardag kreeg Cato zelfs een dvd van K3. Ik zag de bui al hangen; elke dag kijken en het zou wel niet lang meer duren voordat ik de danspasjes tot in de puntjes zou beheersen. Mijn laatste stukje mannelijkheid stond nadrukkelijk op de tocht. Maar Gert Verhulst zou Gert Verhulst niet zijn als hij niet ook daar aan had gedacht.

Toen ik een paar dagen later thuiskwam en Cato samen met mijn vriendin naar K3 in concert aan het kijken was, wist ik niet hoe snel ik naast hen op de bank moest kruipen. Ik zag uitzinnige kinderen, zittend op de nek van hun meezingende papa's. Ik zag achtergronddanseressen, toneelstukjes en overgelukkige moeders.

Maar ik zag vooral Josje, die fantastisch mooie Josje, en prees me gelukkig dat ik geen zoon heb. Dan zou ik naar Cars moeten kijken terwijl auto's me helemaal niets interesseren. Nu mag ik naar Josje kijken en dat doe ik het liefst de hele dag. Bij voorkeur wel met het geluid uit overigens.

Reacties


Blog voor vrouw.nl van 26 oktober 2012

 

In het kleine dorpje waar ik ben opgegroeid, voldeden we aan de toen geldende normen; de mannen werkten, de vrouwen zorgden voor het huishouden en voor de kinderen, die volgens het landelijk gemiddelde over de gezinnen waren verdeeld. Er werd getrouwd en vrouwen namen de achternaam van hun man aan.

Op een na, of in ieder geval kan ik me maar een gezin herinneren waarin de vrouw des huizes haar eigen naam voerde. Wanneer ik hun achtcijferige telefoonnummer draaide en zij nam op, dan verbaasde me het me elke keer dat ze niet dezelfde naam gebruikte als haar man en kinderen. Het leek me vooral voor de kinderen vreemd om ouders te hebben die niet hetzelfde heetten. Maar dat was toen, eind jaren tachtig in een klein dorpje dat in alles achterliep. Nu is het vooral bijzonder wanneer een vrouw wel besluit om na het huwelijk de rest van haar leven de naam van haar man te dragen.

Bij ons is die keuze nicht im Frage. Ik wil niet trouwen, omdat ik tegen het huwelijk ben, om verschillende redenen. Maar al zou ik wel willen trouwen, stel dat, dan nog zou ik het volslagen absurd vinden wanneer mijn vriendin zich ineens Nan zou gaan noemen. Waar ik dan wel weer op stond, was dat Cato mijn achternaam zou krijgen. Ik wist eerlijk gezegd ook pas laat dat de naamwet sinds 1998 toestaat dat een kind de familienaam van de moeder krijgt. Maar dat het kan, veranderde niets aan mijn wil. Het zal wel iets met testosteron te maken hebben gehad.

Over een paar jaar zal Cato er misschien een keer naar vragen, waarom haar moeder anders heet dan haar vader. Waarbij ze elk antwoord natuurlijk zal terugkaatsen met de waarom-vraag. Nu begrijpt ze alleen maar dat mama anders heet en is dat verder geen probleem.

Zij heet Nan, ik heet Nan, mama heet Van Berne en daarmee is de kous af. Of eigenlijk, was de kous af. Want ze snapt dan nog niet waarom het raar is, of in ieder geval vindt ze het niet gek, maar ze heeft wel door dat ze dan wel mijn achternaam heeft, maar toch echt een kind van ons beiden is. Als we haar nu vragen hoe ze heet, zegt ze: 'Cato'. En als we vragen hoe ze nog meer heet, dan is het antwoord overduidelijk.

'Cato Nan. Klein beetje Van Berne.'


Reacties

 

Blog voor vrouw.nl van 12 oktober 2012

In het boek dat ik nu aan het lezen ben, vertelt de hoofdpersoon over het feit dat hij vroeger schelpen verzamelde. En dat er een legende bestaat over een uiterst zeldzame schelp, die veel geld waard is, en dat een exemplaar ervan op een veiling was gekocht door iemand dat er al een had. En dat hij zijn pas aangekochte schelp had vernietigd, alleen maar om ervoor te zorgen dat zijn andere nog meer waard zou worden.

Ik las deze passage op een avond waarop het regende, ik lag in bed en hoorde het getik tegen het raam en op de straat en prijsde mezelf rijk. Het was ook een avond waarop Cato huilend wakker werd en om haar moeder riep. Maar die sliep al, dus ik legde mijn boek op m'n buik en ging naar haar toe. Ze liet zich als een mak lammetje weer neerleggen en ik hoefde niet eens bij haar te gaan zitten, zoals vroeger, ze viel vrijwel direct weer in slaap. Ik bleef nog even naast haar staan en dacht aan wat ik zojuist had gelezen, over de waarde van zeldzaamheid.

Ze wordt bijna nooit meer wakker 's nachts, en als het al gebeurt dan gaat het zoals die avond, het is nooit meer zo dat ik lange tijd naast haar moet zitten, nog een boekje moet voorlezen of haar hand vasthouden voordat ze weer kan slapen. Ooit was dat dagelijkse kost, ging er geen avond voorbij waarop ze niet vlak voordat ik in slaap viel of midden in mijn diepste slaap begon te huilen, vaak zelfs meerdere keren per nacht. Ik haatte die nachten, waarin de onderbroken slaap me vermoeider maakte dan een nacht helemaal niet slapen. En ik dacht aan hoe lang het wel niet geleden was dat ik een nacht had doorgehaald totdat de laatste nachtkroeg sloot en de winkels bijna weer opengingen.

Maar nu, op die avond met melancholisch weer, dacht ik vooral aan hoe fijn het was, dat het in retrospectief misschien wel de mooiste nachten waren. Zij en ik, wakker terwijl de rest van de stad sliep, zij omdat ze bang of verdrietig was en ik als haar koene beschermer. Het was niet nodig, maar ik ging naast haar bed zitten en zocht haar hand, die ik vastpakte en in het flauwe schijnsel van haar nachtlampje heb ik een half uur naar haar zitten kijken.

Reacties

 

Blog van 28 september 2012 op vrouw.nl. Mijn honderste stukje aldaar. 

Eigenlijk weet ik niets van papegaaien, anders dan dat ze ooit een geliefde metgezel van piraten waren. Maar dat ze een familie vormen uit de orde van de psittaciformes (ik ga niet eens proberen om het uit te spreken), of dat ze vier tenen hebben en in het algemeen geen vetproducerende stuitklier hebben, had het me in elke willekeurige quiz gevraagd en ik zou het antwoord schuldig moeten blijven. Van het bestaan van welke stuitklier dan ook ontbeerde ik zelfs elke kennis. Lees verder

Reacties

 

Blog van 14 september op vrouw.nl 

Het zal ergens eind jaren tachtig zijn geweest, en anders was het begin jaren negentig, dat SIRE een campagne voerde tegen seksueel geweld met als slogan: Als een meisje nee zegt, bedoelt ze ook nee. In ieder geval was het in een tijd waarin de hormonen door mijn lijf, en dat van al mijn puberende vrienden gierden, waardoor we als het op meisjes aan kwam, liever de spreuk van Bichoc gebruikten: Zeg maar nee, dan krijg je er twee. Vonden we erg grappig, toen. Lees verder.

Reacties

 

Blog van 31 augustus 2012 op vrouw.nl

Dat de FIFA een corrupte bende is staat, ondanks dat diverse onderzoeken het zogenaamde tegendeel beweren, als een paal boven water. Het kan niet anders dan dat de leden van de integriteitscommissie van de voetbalbond, die moeten uitzoeken of de toekenning van WK's wel volgens het boekje is gegaan, onder de tafel grote sommen niet bestaand geld ontvangen om toch vooral de goede naam, waarin alleen Sepp Blatter cum suis nog geloven, hoog te houden. Lees verder.

Reacties

 

Blog van 17 augustus 2012 op vrouw.nl

Het liefste ben ik een Umimaatje. Dan hoor ik tenminste echt bij het team en word ik niet alleen betrokken bij het oplossen van het probleem van dienst, door mee te tellen of plaatjes te herkennen, maar de vaste leden van Team Umizoomi bedanken me daar ook nog eens hartelijk voor. 'Zonder jou was het nooit gelukt.' In Team Umizoomi gaat het bovenal om samenwerken. Lees verder.

Reacties