Nieuwe vrienden



Opeens staat hij voor me, dolenthousiast meezingend met de band op het podium. Hij is drie turven hoog, dus ik kan niet goed inschatten of hij danst of zijn hoofd heen en weer beweegt om zoveel mogelijk glimpen van de zanger op te vangen.

‘Ik heb ze ook op Lowlands gezien.’ Hij heeft zich naar mij omgedraaid en tilt zijn arm op om me het polsbandje van het festival te laten zien. Alsof ik hem niet op zijn woord zou geloven.

 

Het blijkt het begin van een mooie vriendschap te zijn. Voor hem dan. Bij elk nummer draait hij zich om en vertelt me hoe mooi dit lied wel niet is. 'Ik ben ook zanger,' zegt hij. 'In een coverband. We hebben geprobeerd om Elbow te doen, maar het is niet te doen man. Die stem!' Twee liedjes later tikt hij me aan. De zanger heeft net een paar hoge noten geraakt. 'Dit bedoel ik, niet te doen.'

 

Hij weet van geen ophouden. Dwars door zijn favoriete nummer zegt hij vier keer tegen me dat het zijn favoriete nummer is. Naast dat ik nu weet wat zijn favoriete lied is, kom ik er ook achter dat hij hier alleen is en straks terug moet naar Utrecht. Met de trein, alleen.

 

Opeens grijpt hij, als door een slang gebeten, naar zijn broekzak. Daaruit tovert hij zijn telefoon. Driftig drukt hij op knopjes, van de zenuwen gaat het een paar keer verkeerd. Maar dan heeft hij het voor elkaar en steekt hij zijn arm omhoog. Op het beeldschermpje zie ik dat hij voornamelijk de lichtshow aan het filmen is. Het is geen hip model. Het filmpje dat hij maakt is van een stuk slechtere kwaliteit dan de herinneringen waar ik het concert mee ga herbeleven. De telefoon ziet eruit alsof je er Snake II op kunt spelen. Alleen, in de trein terug naar Utrecht.

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld