Treurwilg

 

Het mooiste afscheid van een voetballer vind ik nog steeds dat van Marco van Basten. In een volgepakt San Siro liep hij, gekleed in een afzichtelijk suede jasje, zijn afscheidsronde. Er hingen talloze spandoeken, supporters zongen en huilden en in de dug-out hield ook Fabio Capello het niet droog. Het zijn beelden die ik nooit meer vergeet.

Ik heb geen suede jasje en ook geen kapot geschopte enkel. Topfit is een groot woord, maar ik zou nog jaren door kunnen blijven spelen. Maar als morgen rond de klok van half twee het laatste fluitsignaal klinkt, is niet alleen het seizoen afgelopen maar maakt de scheidsrechter ook een einde aan mijn loopbaan als amateurvoetballer van bedenkelijk niveau. 

Er zullen geen spandoeken hangen, geen tranen vloeien. De wilg waaraan ik mijn voetbalschoenen ga ophangen zal geen bedevaartsoord worden waar de handvol toeschouwers die me over de velden hebben zien draven zich op gezette tijden verzamelen om mooie herinneringen op te halen. Het voetbal zal mij niet gaan missen, ik het voetbal wel. Bedankt, ik zal het nooit, nooit vergeten. 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld