Dierenarts

 

De ijdele versie van hoop is misschien wel de mooiste. Vooral om er, met als medelijden vermomd leedvermaak, naar te kijken. Dat is niet helemaal eerlijk, omdat ijdele hoop zich niet als zodanig presenteert. Je denkt echt dat het een mogelijkheid is, misschien zelf een reële. Daar waar anderen allang zien dat het een kansloze missie is, heb jij er oprecht vertrouwen in het je lukken kan. Pas na afloop besef je dat het gedoemd was te falen.

Poes 2 is er niet eentje om zonder handschoenen aan te pakken. Ze is lief, dat staat buiten kijf. Ze kan op me komen liggen met zoveel liefde dat het lijkt alsof ze in me wil kruipen, en luid spinnend in slaap vallen. Maar ze is tevens zo onberekenbaar als Mario Balotelli, vanuit het niets kan ze met dodelijke precisie uithalen om me een nieuw litteken te bezorgen.

In de wachtkamer van onze nieuwe dierenarts zat ze ogenschijnlijk rustig in haar reismandje. Zo rustig, dat ik aan het einde van Casablanca moest denken. Ik hoopte dat de dierenart naar de naam Louie luisterde en dat dit het begin van een mooie vriendschap tussen hem en poes 2 zou zijn.

Zijn naam is me ontschoten, van de handschoenen die hij nodig had ga ik dromen.



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld