Naamwet


Blog voor vrouw.nl van 26 oktober 2012

 

In het kleine dorpje waar ik ben opgegroeid, voldeden we aan de toen geldende normen; de mannen werkten, de vrouwen zorgden voor het huishouden en voor de kinderen, die volgens het landelijk gemiddelde over de gezinnen waren verdeeld. Er werd getrouwd en vrouwen namen de achternaam van hun man aan.

Op een na, of in ieder geval kan ik me maar een gezin herinneren waarin de vrouw des huizes haar eigen naam voerde. Wanneer ik hun achtcijferige telefoonnummer draaide en zij nam op, dan verbaasde me het me elke keer dat ze niet dezelfde naam gebruikte als haar man en kinderen. Het leek me vooral voor de kinderen vreemd om ouders te hebben die niet hetzelfde heetten. Maar dat was toen, eind jaren tachtig in een klein dorpje dat in alles achterliep. Nu is het vooral bijzonder wanneer een vrouw wel besluit om na het huwelijk de rest van haar leven de naam van haar man te dragen.

Bij ons is die keuze nicht im Frage. Ik wil niet trouwen, omdat ik tegen het huwelijk ben, om verschillende redenen. Maar al zou ik wel willen trouwen, stel dat, dan nog zou ik het volslagen absurd vinden wanneer mijn vriendin zich ineens Nan zou gaan noemen. Waar ik dan wel weer op stond, was dat Cato mijn achternaam zou krijgen. Ik wist eerlijk gezegd ook pas laat dat de naamwet sinds 1998 toestaat dat een kind de familienaam van de moeder krijgt. Maar dat het kan, veranderde niets aan mijn wil. Het zal wel iets met testosteron te maken hebben gehad.

Over een paar jaar zal Cato er misschien een keer naar vragen, waarom haar moeder anders heet dan haar vader. Waarbij ze elk antwoord natuurlijk zal terugkaatsen met de waarom-vraag. Nu begrijpt ze alleen maar dat mama anders heet en is dat verder geen probleem.

Zij heet Nan, ik heet Nan, mama heet Van Berne en daarmee is de kous af. Of eigenlijk, was de kous af. Want ze snapt dan nog niet waarom het raar is, of in ieder geval vindt ze het niet gek, maar ze heeft wel door dat ze dan wel mijn achternaam heeft, maar toch echt een kind van ons beiden is. Als we haar nu vragen hoe ze heet, zegt ze: 'Cato'. En als we vragen hoe ze nog meer heet, dan is het antwoord overduidelijk.

'Cato Nan. Klein beetje Van Berne.'


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld