Zeldzaam

 

Blog voor vrouw.nl van 12 oktober 2012

In het boek dat ik nu aan het lezen ben, vertelt de hoofdpersoon over het feit dat hij vroeger schelpen verzamelde. En dat er een legende bestaat over een uiterst zeldzame schelp, die veel geld waard is, en dat een exemplaar ervan op een veiling was gekocht door iemand dat er al een had. En dat hij zijn pas aangekochte schelp had vernietigd, alleen maar om ervoor te zorgen dat zijn andere nog meer waard zou worden.

Ik las deze passage op een avond waarop het regende, ik lag in bed en hoorde het getik tegen het raam en op de straat en prijsde mezelf rijk. Het was ook een avond waarop Cato huilend wakker werd en om haar moeder riep. Maar die sliep al, dus ik legde mijn boek op m'n buik en ging naar haar toe. Ze liet zich als een mak lammetje weer neerleggen en ik hoefde niet eens bij haar te gaan zitten, zoals vroeger, ze viel vrijwel direct weer in slaap. Ik bleef nog even naast haar staan en dacht aan wat ik zojuist had gelezen, over de waarde van zeldzaamheid.

Ze wordt bijna nooit meer wakker 's nachts, en als het al gebeurt dan gaat het zoals die avond, het is nooit meer zo dat ik lange tijd naast haar moet zitten, nog een boekje moet voorlezen of haar hand vasthouden voordat ze weer kan slapen. Ooit was dat dagelijkse kost, ging er geen avond voorbij waarop ze niet vlak voordat ik in slaap viel of midden in mijn diepste slaap begon te huilen, vaak zelfs meerdere keren per nacht. Ik haatte die nachten, waarin de onderbroken slaap me vermoeider maakte dan een nacht helemaal niet slapen. En ik dacht aan hoe lang het wel niet geleden was dat ik een nacht had doorgehaald totdat de laatste nachtkroeg sloot en de winkels bijna weer opengingen.

Maar nu, op die avond met melancholisch weer, dacht ik vooral aan hoe fijn het was, dat het in retrospectief misschien wel de mooiste nachten waren. Zij en ik, wakker terwijl de rest van de stad sliep, zij omdat ze bang of verdrietig was en ik als haar koene beschermer. Het was niet nodig, maar ik ging naast haar bed zitten en zocht haar hand, die ik vastpakte en in het flauwe schijnsel van haar nachtlampje heb ik een half uur naar haar zitten kijken.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld