Josje

 

Blog voor Telegraaf Vrouw van 9 november 2012

 

Onbewust vind ik het nog steeds jammer dat Cato geen jongen is. Toen we een winterjas voor haar gingen kopen, trok ik alleen maar jongensjassen van de rekken. Hetzelfde gold voor truien en hoewel Cato nu al best goed tegen een bal kan schieten, zie ik mezelf over een paar jaar niet op zaterdagochtend langs een willekeurige lijn in de volle wind staan koukleumen om te zien hoe ze het meisjeselftal van weet ik welke voetbalclub vrijwel in haar eentje verslaat. En tot overmaat van ramp ken ik al ruim een half jaar lang een groot deel van het oeuvre van K3 uit mijn hoofd.

K3. Als het nou een bandje was geweest dat zich richtte op mijn muzikale smaak, zou ik de nummers stuk voor stuk 'lekker catchy' vinden. Maar bij de drie dames uit de stal van Gert Verhulst vind ik de oorwurmen vooral bloedirritant, omdat ze een schoolvoorbeeld van cognitieve jeuk zijn; hoe meer je eraan krabt, hoe erger het wordt. Gelukkig is het me nog steeds gelukt om het meezingen van Oma's aan de topen Nieuwe baby te beperken tot binnenskamers en in de auto, met de ramen gesloten.

En hoezeer ik ook probeer om Cato andere muziek aan te bieden, ze blijft toch vooral ‘vragen’ om K3 en als ze die hoort wisselt ze het meezingen af met het roepen dat het volume omhoog moet. Meisjesmuziek. Was ze een jongen geweest, dan had op papadag Ace of spades op repeat gestaan in plaats van die vervloekte Karen, Kristel en Josje.

Op haar tweede verjaardag kreeg Cato zelfs een dvd van K3. Ik zag de bui al hangen; elke dag kijken en het zou wel niet lang meer duren voordat ik de danspasjes tot in de puntjes zou beheersen. Mijn laatste stukje mannelijkheid stond nadrukkelijk op de tocht. Maar Gert Verhulst zou Gert Verhulst niet zijn als hij niet ook daar aan had gedacht.

Toen ik een paar dagen later thuiskwam en Cato samen met mijn vriendin naar K3 in concert aan het kijken was, wist ik niet hoe snel ik naast hen op de bank moest kruipen. Ik zag uitzinnige kinderen, zittend op de nek van hun meezingende papa's. Ik zag achtergronddanseressen, toneelstukjes en overgelukkige moeders.

Maar ik zag vooral Josje, die fantastisch mooie Josje, en prees me gelukkig dat ik geen zoon heb. Dan zou ik naar Cars moeten kijken terwijl auto's me helemaal niets interesseren. Nu mag ik naar Josje kijken en dat doe ik het liefst de hele dag. Bij voorkeur wel met het geluid uit overigens.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld