Discman

 

 

Het gezicht van de vrouw die naast me zat kon ik alleen zien in de weerspiegeling van het raampje voor ons. Het stond bezorgd, maar ze sprak rustig door haar telefoon. Ze zei dat hij iets moest drinken. 'Geef hem maar limonade, gewone limonade.' Er lag een discman op haar schoot en in haar hand hield ze de koptelefoon. Dat was ook een oudje, met van die afneembare zwarte omhulsels om de speakers. Ze hing op en kort daarna ging haar telefoon weer. Het was dezelfde persoon aan de andere kant. Ze sprak nog steeds rustig en gaf duidelijke instructies. Er was iemand ziek en ik vroeg me af wie ze aan de lijn had. Ze vertelde bij welk station ze was en dat ze over een kwartier thuis zou zijn. Ze hing op en zette de koptelefoon op haar oren om hem direct weer af te zetten. De rust die ze in haar stem had was niet terug te zien in haar zenuwachtige bewegingen. Ik zat opgelaten naast haar en voelde me een auditieve voyeur. De vrouw naast me voerde een gesprek dat niet voor mijn of iemand anders oren bestemd was en ik wilde het ook niet horen maar kon niets anders dan luisteren. Ze hing op en trommelde met haar vingers op haar discman. Nog voordat we het volgende station bereikten ging haar telefoon weer. Ze luisterde, haar rechterhand balde zich tot een vuist en toen zei ze dat ze 112 ging bellen. Ik hoorde hoe ze vertelde wat er met wie aan de hand was. Toen ze had opgehangen en zenuwachtig naast me zat wilde ik iets tegen haar zeggen. Maar ik zweeg, misschien om mijn aanwezigheid niet te verraden, en keek naar de discman op haar schoot. 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld