Instinct

 

Terwijl om mij heen mensen in witte pakken met groene, bruine en oranje banden bezig waren met verschillende grepen en werptechnieken, hield de sensei zich met mij bezig. Ik was er voor een proefles, een pak had ik nog niet dus ging ik gekleed in een trainingsbroek en een t-shirt. Het was warm in de sporthal, waarvan de vloer was bedekt met matten om de val te breken. De sensei vertelde over de basis van Jiu Jitsu en dat het een sport is waarin elementen van judo, karate en aikido zijn verwerkt. Ik keek met een schuin oog naar de anderen en zag ze sierlijk door de lucht zwaaien en bij het neerkomen hard met één arm op de grond slaan en ik hoorde hoe voeten met kracht over de matten werden gesleept. Ik voelde de spieren in mijn benen nog branden van het openingsritueel, waarbij iedereen op een rij op zijn knieën moest zitten ademhalen. Het moet er ontspannen uit hebben gezien, maar dat was het niet.

Ik was een jaar of zeventien en wilde op een vechtsport. Kickboksen leek me wel iets, maar dat deed een neef van mij ook en hij kwam zo ongeveer elke week thuis met een blauw oog. Daar had ik geen zin in, waarna ik mijn zoektocht op het pad van de krijger vervolgde en uitkwam in de sportzaal waar ik nu stond. Ik heb daar twee jaar lang elke vrijdagavond gestaan, in zwart pak omdat ik dat mooier en angstaanjagender vond dan wit. Het jasje bond ik bijeen met eerst een witte, toen een gele en heel eventjes met een groene band.

De sensei begon uit te leggen over de stoten en hoe die te verdedigen. Ter illustratie sloeg hij, en daarna zei hij dat hij had verwacht dat ik een soort natuurlijk instinct zou hebben om zijn slag af te weren. Ik stond voorover gebogen, hield mijn gezicht in mijn handen en het oog waarop zijn vuist terecht was gekomen gesloten.  

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld