Schoenen


Vlak voordat de ingang van het ziekenhuis doofde ik mijn sigaret. Terwijl we door de draaideur naar binnen gingen, om een einde aan de onzekerheid te laten maken, dacht ik aan The Editors.
We waren vroeg, aten iets en gingen in de wachtkamer zitten. In de hoek zat een jongen met een enorme grijns op zijn gezicht, alsof hij eindelijk het meisje zou zien waarmee hij al wekenlang elke avond aan het chatten was. Er liep personeel langs, sommigen in een witte broek en witte jas, anderen alleen in een witte jas. Ik keek naar hun schoenen. Vroeger liepen zusters op sandalen en dokters op degelijke, zwart leren stappers. Mijn moeder had ook van die sandalen, hoewel ze nooit in een ziekenhuis heeft gewerkt. Een enkele arts zag ik nog met hetzelfde soort schoenen als toen, maar over het algemeen droegen ze schoenen waarmee je in het weekend prima kunt gaan stappen. Er kwamen kekke laarsjes voorbij, hippe Nikes en alles wat daar tussen zit en ik vroeg me af of het schoeisel er mee te maken heeft dat ik mijn huisarts tegenwoordig, die enkele keer dat ik haar bezoek, tutoyeer. De jongen met de grijns vertrok weer, met nog steeds dezelfde glimlach.
Zoals dat gaat in wachtkamers keek ik ook te vaak op de klok. De wijzers leken stil te staan, tot het ineens toch tijd was en de dokter ons bij zich riep. We namen plaats voor haar bureau, ze keek op haar scherm en vertelde dat er niets ernstig aan de hand was. Terwijl bij ons de ontlading kwam ging haar telefoon. Ze nam hem op en voerde een gesprek met iemand die op zoek was naar een andere arts, waarover ze vertelde dat deze aan het opereren was en dat de beller het beste een mail kon sturen. Ik was inmiddels voldoende terug op aarde om onder haar bureau door te kijken. Ze droeg witte, lage All Stars, zonder sokken.
 





Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld