Theater


De voorstelling vond plaats in een souterain, ergens in Amsterdam Oost. We waren ruim op tijd, maar toch was het er al druk. Kinderen liepen verkleed rond, sommigen hadden zich ook al laten schminken. Vlak naast de deur stond een klein tafeltje, waarop een stalen kistje stond. Terwijl wij het zaaltje in ons opnamen kwam er een man naar ons toelopen die ons hartelijk begroette en het kistje opende om ons entreegeld te innen. Daarna wees hij ons op een andere tafel, waarop thermoskannen met thee en koffie stonden en flessen met limonade. Er stond ook een groot, ouderwets blik vol speculaasjes.Terwijl mijn lief kopjes koffie voor ons inschonk, hees ik onze dochter in een prinsessenjurk. Limonade hoefde ze niet, een speculaasje wel. Zelf nam ik er twee en ik dacht aan vroeger, toen ik 's middags als ik uit school kwam een kop thee met een speculaasje van mijn moeder kreeg. Later ging ik ze ook op brood eten.
We hadden afgesproken met een vriendin en haar zoon, die twee weken ouder is dan onze dochter. Haar vriend was er niet, die zat met een kater ergens in Twente. Toen ze binnenkwamen schonk ik koffie en limonade voor ze in. De voorstelling stond op het punt van beginnen. De man aan wie we hadden betaald verdween achter een gordijn en niet veel later ging het doek van de poppenkast open. Een ander man vroeg me of ik het licht uit wilde doen, ik draaide me om en zag de schakelaar vlak achter me hangen. Ik deed het licht uit, de man haalde de koffie, thee, limonade en koekjes weg en kort daarna verscheen de eerste handpop ten tonele. Ik raakte al vrij snel de draad van het verhaal kwijt, tot ik erachter kwam dat er draad noch verhaal was. De poppenspeler, die niet het idee gaf er heel veel zin in te hebben, deed maar wat. Er vlogen plastic wortels, hotdogs en hamburgers door de poppenkast, een kangoeroe deed een gebraden kip na en twee konijnen zoenden elkaar niet iets te innig. We keken elkaar aan met dezelfde verbaasde blik. Sommige kinderen moesten zo nu en dan lachen, ik keek de zaal door en zag ouders met een vooral verveelde blik in hun ogen, alsof ze op het stadsdeelkantoor zaten te wachten om hun rijbewijs te vernieuwen. Vlak naast me zat een opa die op een net iets te harde fluistertoon zijn kleinkroost in het gareel probeerde te houden. In zijn handen hield hij een plastic zakje waarin boterhammen zaten.
Toen de voorstelling eindelijk was afgelopen kwamen de drankjes en koekjes weer op tafel. Sommige kinderen lieten zich schminken, anderen vlogen op de speculaasjes af. Tussen hen in stond de opa, het inmiddels lege plastic zakje nog in zijn hand. Pas toen hij de zak helemaal met koekjes had gevuld, verzamelde hij zijn kleinkinderen om de zaal te verlaten. 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld