Hula girl


Het maakt mij niet uit waarom ik bepaalde dingen mooi vind. Als iets me ontroert dan is dat genoeg, ik hou niet van het verklaren van emoties zoals je vroeger zag in Love Letters, waarin aankomend echtparen in de meest wanstaltige clich
és vertelden waarom ze toch zo van hun partner hielden. Daarom heb ik me ook nooit verdiept in de vraag waarom dat ene schilderij, dat ik ooit in Brussel zag hangen, de verpletterende indruk op me maakte die het deed. 

Ik was daar met een vriend. Toen rookten we nog in de auto en hoewel ik meer van de sigaretten was, vond ik weinig mooier dan rijdend een shaggie draaien, met twee polsen op het stuur. We liepen, nadat we onze tassen in het hotel op de strak opgemaakte bedden hadden gelegd, zonder vooraf bepaalde richting door de stad en kwamen langs een oud pand dat aan de rand van een park stond. Er stond een deur open en mijn vriend, architect, wilde binnen kijken. We liepen een grote, lege, industriële hal binnen en zagen aan de achterkant een witte deur. Deze bleek niet op slot en toen we er doorheen liepen waren we ineens in een soort museum. Er hingen schilderijen, waaronder die ene die me van mijn sokken blies. Ik keek en keek en keek en toen ik niet meer keek zag de wereld er anders uit.

Letterlijk, want toen we weer in de lege hal terug kwamen, was deze niet meer leeg. Voor de helft stond hij vol met lange tafels vol schalen eten en flessen wijn en op de andere helft stonden rond de honderd mensen met in hun handen gevulde borden of glazen. Ik knipperde een paar keer met mijn ogen maar de tafels en de mensen verdwenen niet. Mijn vriend en ik besloten om er dan maar het beste van maken. Aan het eind van de avond, dronken, met volle magen en twee flessen wijn onder onze jassen, liepen we het park in om verder te drinken. We zaten op het gras en drukten met een sleutel de kurk in de fles. Terwijl we meer en meer dronken werden, kon ik nog steeds alleen maar aan het schilderij denken. Ik onthield de naam van het doek, niet die van de schilder.

Vorige week waagde ik het weer eens om op Google te zoeken naar een afbeelding van het schilderij. En zowaar, tussen klassieke plaatjes van Hawaiiaanse meisjes, zag ik haar staan.
Ik keek en ik keek en ik keek naar het beeldscherm, ik vond het nog steeds mooi en ik weet nog steeds niet waarom. 
 



Reacties

Anke op 15-04-2013 15:31

jouw eigen  'Appeltjes van Cézanne', mooi!

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld