Hoekje


Het was de eerste keer dat ik in De Duif was, de tweede keer dat ik Tom McRae live zag. Jaren geleden speelde hij op Rock Werchter. Ik had pijn in mijn rug van het slapen op een leeggelopen luchtbed en vanaf het hoofdpodium beukten de FooFighters zo hard dat McRae ze maar zijn begeleidingsband noemde. Terwijl we bij de deur stonden hoorde ik dat het concert nog niet uitverkocht was. Dat verbaasde me, en nog meer toen we binnen waren en er ik zag dat er maar ongeveer tweehonderd stoelen stonden. Wij gingen op de tweede rij zitten, ik haalde bier en kocht wat lp’s. De stoel naast ons was eerst leeg. Tenminste, als je de blote voeten van het meisje dat op rij drie zat niet meetelde. Na het voorprogramma kwam er een vrouw zitten die haar eigen blikje bier had meegenomen. Uit haar tas haalde ze een e-reader en ze las tot het concert begon.
Hij zong droevige liedjes en ik had zin om een sigaret op steken, maar ik rook niet meer. Hij had goede interactie met het publiek, er werd  geklapt en meegezongen. Tijdens de toegift kregen we het nummer waar we op hoopten en toen was het afgelopen. Het was mooi. Zo mooi dat ik zin had om ergens in een hoekje te gaan liggen huilen.



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld