Trainen


Ik ben op een leeftijd gekomen waarop ik zo nu dan geconfronteerd word met het feit dat ik niet meer zo jong ben als ik mezelf wil doen geloven. Al enige tijd ben ik gestopt met me te concentreren op berichten in het nieuws die over 'de jeugd' of 'jongeren' gaan, omdat ik me besef dat dit niet meer de groep is waartoe ik behoor, hoezeer ik mijn grijze haren ook blijf ontkennen.
Het is niet het mentale, in mijn hoofd ben ik soms nog steeds een twintiger, een kleuter zelfs. Maar hoe belangrijk het mentale aspect ook is, sporten is toch vooral een fysieke aangelegenheid.
Toen ik me dit jaar inschreef voor de Zevenheuvelenloop was ik voornemens om te trainen volgens het adagium van een goede vriend van mij: 'Rust is de belangrijkste voorbereiding.' In 2004 werkte dit feilloos, de maanden voor de loop lag ik voornamelijk in mijn sportkleding (korte broek, het hardloopshirt dat ik ooit had gekregen toen ik aan de Dam tot Damloop deelnam en glimmende sportschoenen)
op de bank. Mijn eindtijd dat jaar was 1 uur, 25 minuten en 23 seconden en toen ik mijn resultaat van toen twee weken geleden opzocht stelde ik mezelf ten doel om dit jaar sneller te lopen. De eerstvolgende gedachte echter, was dat dit een volstrekte onmogelijkheid is. En al zou het me lukken, door puur op karakter de pijn te verbijten en het asfalt binnen anderhalf uur op wilskracht op te vreten, ik zou minimaal drie weken daarna de tol moeten betalen in de vorm van spierpijn, in het meest gunstige geval. Vroeger kon dat me niet schelen, nu heb ik daar simpelweg geen zin in. Morgen begin ik met het maken van trainingskilometers. Of ik ga Murakami lezen. 




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld