Eenling


Een vrouw heeft tien jaar lang dood in haar Rotterdamse woning gelegen. Tien jaar.
Tien jaar.
Vanaf 2003 dus, het jaar waarin Joegoslavië ophield te bestaan. Waarin Saddam Hoessein viel, de dijk in Wilnis verzakte, Fanny Blankers-Koen nog leefde, de Concorde voor het laatst vloog en waarin Prinses Amalia werd geboren. Gebeurtenissen waar ik al jaren niet meer aan heb gedacht. Er kan veel gebeuren in tien jaar tijd, in de jaren tussen 2003 en nu zijn er tal van grote gebeurtenissen geweest waar de kranten vol van stonden maar die ik nu vergeten ben. De vrouw in Rotterdam is ook vergeten. Niet tien jaar lang, maar veel langer dan dat. Voordat je een decennium lang dood in je woning kunt liggen, zonder dat iemand je mist, ben je al lang vergeten. Ze was een eenling, volgens een buurman. Een eenling, zonder familie en zonder vrienden die van haar hielden. Niemand die bij haar op visite kwam, niemand die haar belde om te vragen hoe het met haar ging, niemand voor wie haar bestaan belangrijk was. Zelfs de buurman die last had van het feit dat ze ’s morgen de duiven voerde, waardoor zijn balkon werd volgescheten, miste de overlast niet toen deze opeens ophield.
Ik probeer me voor te stellen hoe het is om niet meer met mensen te praten, niets meer te zeggen dan een beleefd goedemorgen tegen de caissière van de supermarkt of de buschauffeur. Om gedachten te hebben en gevoelens, maar niemand om ze mee te delen. Om niets meer te hebben in het leven dan eenzaamheid. Om onzichtbaar te zijn. En ik vraag me af of je,  wanneer er niemand meer voor je is, zelf nog wel het gevoel hebt dat je bestaat.



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld