Nick Cave


Ik heb Nick Cave drie keer zien optreden. In mijn hele leven en in dit jaar. In mijn kasten met cd’s staan er een paar van hem, die ik ooit heb gekocht zonder dat ik nu nog weet waarom. Ik draaide ze toen en vond ze mooi, maar zoals dat gaat met muziek kwamen er andere cd’s, van andere artiesten, en die draaide ik totdat ook zij weer werden opgevolgd.
De eerste keer dat ik hem zag was op de slotdag van Lowlands. Ik was moe en misschien daarom emotioneler en Nick Cave blies me in een matig gevulde Alpha volkomen omver. Eerder die dag had ik hetzelfde gevoel gehad bij het NJO Reich Ensemble: dat ik na afloop niet wist wat ik met mezelf aan moest. Dat ik zo onder de indruk was dat ik even helemaal niets meer wist. Ook bij Cave was ik na afloop zo vervuld dat ik me leeg voelde.
De tweede en derde keer waren onlangs in de Heineken Music Hall. Ik maakte me een beetje zorgen voor de eerste van die twee concerten. Zou het wel mooi genoeg zijn om de herinnering aan Lowlands niet teniet te doen? Niets van dat alles, het was nog twee keer prachtig.
Op alle drie de concerten speelde hij de twee nummers waarop ik na het eerste concert op hoopte. Het intens theatrale Stagger Lee, waarbij ik mijn ogen niet van het podium kon houden. En toch zag ik niet alleen Cave en zijn Bad Seeds. Ik zag een band een nummer spelen, een zanger het nummer zijn en ik zag de verfilming van de tekst voor me.
Bij het andere nummer zag ik niets. Wilde ik ook niets zien. Drie keer heb ik mijn ogen gesloten, verdwenen de zaal en de mensen om me heen en hoorde ik alleen zijn stem en de piano. Ik zag niets maar voelde van alles en hield het ternauwernood droog. Afgelopen zondag sloot hij er mee af. De lichten gingen aan, we dronken nog iets voordat we onze jassen uit de garderobe haalden en na het afscheid fietste ik over het donkere fietspad naar huis. Pas daar kwam ik weer een beetje tot mezelf.

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld