Leeg

 

Het leek er op alsof vrijwel alle bewoners van het eiland waarop wij de kerstdagen doorbrachten, de kerstdagen doorbrachten op het vasteland. De wegen waren onverlicht en verlaten, op onze auto na. Slechts in een enkele woning brandde licht en toen ik op een middag door het duingebied wandelde kwam ik niemand tegen. Na een kwartier lopen kwam ik bij een vlakke zandvlakte, daarachter lag de zee. Het was een grote leegte waar zelfs de vogels zich die dag niet lieten zien.
’s Avonds rookte ik, terwijl mijn meisjes al lagen te slapen, een sigaret. Ik hoorde alleen de zee in de verte, en zag niets anders dan een kraakheldere sterrenhemel boven me. Ik keek naar de sterren en besefte me dat ik nergens aan dacht. Ik stond, rookte, hoorde en zag en dat was het dan. De leegte van het eiland had zich van mij meester gemaakt en dat voelde goed. Ik concentreerde me op mijn ademhaling en voelde dat deze zich lager in mijn buik bevond dan anders. Ik was rustig, het was een soort zen waarin ik elke gedachte die ik kreeg gemakkelijk los kon laten. En ik bedacht me dat dit eiland een prima plek is om wel na te denken, en om te schrijven. Maar dat zou voor een volgende keer zijn, nu was het niets meer dan voldoende.  

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld