Mijn leven in muziek (1)

 

De website van Hank nodigt uit om je leven in muziek te vatten aan de hand van dertig vragen. Dit is deel 1 van mijn muzikale autobiografie.

1. Je favoriete nummer

Ik durf geen tatoeage te nemen, omdat ik bang ben voor naalden. Ik kan me een aflevering van Chirurgenwerk herinneren waarin een onderbeen werd geamputeerd. Het scheenbeen werd doorgezaagd en het losmaken van kuitbeen leek meer op sloopwerkzaamheden dan op een medische ingreep. Er werd met een tang in geknepen en het bot kraakte en brak. Vervolgens werd het onderbeen door één van de assistenten in een soort vuilniszak gegooid die werd vastgehouden door een andere assistent. Ik keek er vol interesse en zonder een spier te verrekken naar. Maar kom niet bij me aan met naalden. Toen ik ooit een SOA-test deed was ik blij dat het gevreesde wattenstaafje er niet aan te pas hoefde te komen, maar mijn blijdschap smolt al snel weer toen de arts zei dat hij een paar buisjes bloed nodig had. Ik kneep mijn billen samen, draaide mijn hoofd weg en sloot mijn ogen.
Anders had ik wel een tattoo gehad. Geen plaatje van iets, maar regels tekst:

 I will hold the candle
'Til it burns up my arm
 I'll keep takin' punches
Until their will grows tired

I will stare the sun down
Until my eyes go blind
 I won't change direction
And I won't change my mind

Misschien niet de hele tekst, maar toch in ieder geval de laatste twee regels. Ze komen uit Indifference van Pearl Jam en dat is mijn favoriete lied aller tijden bij leven, en het laatste nummer dat op mijn begrafenis/crematie wordt gedraaid. Niet dat ik van plan ben om snel dood te gaan overigens. Ik heb dus nog, de onvoorspelbaarheid van de dood daar gelaten,  tijd genoeg om na te denken of ik mijn levenloze lijf in de grond wil laten stoppen of dat de fik erin mag. We zullen zien.
Gelukkig heb ik daarmee ook nog tijd genoeg om nog heel vaak naar Indifference van Pearl Jam te luisteren. Überhaupt naar Pearl Jam, de beste band ter wereld waarvan ik om de zoveel tijd een ander nummer grijs draai. Maar altijd zal Indifference met afstand bovenaan de lijst favoriete nummers staan, niet alleen van Pearl Jam maar van wie dan ook. Het is de stem van Eddie Vedder, het fluisterend zingen van de zin I Will cream mie luns out/ 'Til it fills this room’  in een van de versies en het is de tekst die voor mij gaat over het volgen van je eigen pad, tegenslagen overwinnen en trouw blijven aan jezelf. Ik wil zijn als de tekst van Indifference: krachtig en sterk. En misschien gaat het lied daar ook wel over. Dat je moet blijven vechten voor dat wat je wilt en dat je de tegenslagen voor lief neemt. Dat het pijn kan doen, maar dat die pijn draaglijk is als je blijft denken aan het hogere doel. Weet ik veel. Ik vind het gewoon een mooi lied. Vanwege de herinneringen die ik er aan heb. Dat is wat muziek vooral mooi maakt, de herinneringen aan momenten waarop je een lied hoorde, waarop een lied je leven een nieuwe afslag op duwde die je daarvoor niet eens had gezien. Soms is het een snelweg, soms een doodlopende steeg, dat maakt niet uit. Ik vind liedjes mooi omdat er iets gebeurde toen ik ze hoorde, omdat ze met me mee gaan, waar ik ook ga. Muziek is je allerbeste vriend, die je nooit in de steek laat. Die naast je in de foetushouding pathetisch komt liggen janken. Waar je sigaretten mee rookt, dronken mee wordt, waarmee je op wolken klimt en waarmee je keihard naar beneden valt. Gewoon, omdat het je vriend is, waar je van houdt en dat is dat. Liefde moet je niet willen uitleggen, dat moet je bedrijven als tijdens een massale stroomstoring. En als er een stroomstoring is en mijn stereo niet werkt, dan neurie, zing of schreeuw ik Indifference. Daarom is het mijn favoriete nummer aller tijden.
En het is maar goed dat ik bang voor naalden ben, want voor wie zou ik die zinnen in mijn huid laten schrijven? En waarom? Om ze vervolgens, wanneer de tand des tijds onvermijdelijk vat krijgt op mijn lichaam te laten vervagen alsof er regen op het vel papier gedruppeld heeft. Alles wordt lelijker met het verstrijken van de jaren. Muziek niet. Indifference al helemaal niet. 

 





Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld