Zandkoekjes

 

Ik was twaalf en mijn zus en ik waren koekjes aan het bakken. Waar mijn ouders waren kan ik me niet meer herinneren, maar thuis waren ze in ieder geval niet. Het waren zandkoekjes, uit het uitgerolde deeg staken we met omgekeerde glazen rondjes en het deeg dat overbleef kneedden we weer tot een bol, die we opnieuw uitrolden en waar we vervolgens weer nieuwe koekjes van maakten.  Het laatste restje gooiden we weg.  Terwijl de koekjes in de oven zaten keken wij naar de televisie, wachtend op het grote moment dat live werd uitgezonden. Er was een enorme mensenmassa op de been gekomen om gevangene 466/64  toe te juichen.
Net op tijd waren ze klaar, en met een warm koekje in mijn mond zag ik hem in vrijheid lopen. Ik zag een oude man, met zijn vrouw aan zijn zijde. Ze staken een gebalde vuist in de lucht. En ik zat op de bank, met mijn zus. We keken naar Nelson Mandela en ik wist dat dit een historisch moment was.
Toen ik hoorde dat hij dood is dacht ik aan gebeurtenissen die zo groots en belangrijk zijn dat je jaren later nog precies weet wat je op die momenten deed. En ik dacht dus aan zandkoekjes, dat ik die nog nooit met mijn dochter heb gebakken en vroeg me af of het overlijden van Mandela ook zo’n groot moment is.  Ik deed niets bijzonders toen ik het nieuws hoorde,  ik probeerde wakker te worden en mijn dochter zong een liedje met haar nieuwe K3-microfoon.


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld