April


We waren in de speeltuin, er waren geen andere kinderen en op het bankje zat een oude man die we nog niet eerder hadden gezien. ‘Misschien woont die meneer wel heel ver weg,’ zei mijn dochter. ‘Misschien wel in april.’ Hij had een zwarte jas aan, droeg een bril en op zijn schoot lag een witte plastic tas. Hij zag er niet uit alsof hij op iemand aan het wachten was en ik vroeg me af of hij eenzaam was, of hij nog geen zin had om naar zijn huis te gaan, waar toch niemand op hem zat te wachten. Heeft er ooit iemand op hem gewacht, vroeg ik me af. Of misschien was er thuis wel iemand, en wilde hij er juist daarom niet naartoe. Je hoeft niet per se alleen te zijn om je eenzaam te voelen. 
We sprongen over een touw heen, gleden van de glijbaan en we schuilden in het houten huisje toen we net deden alsof het regende en toen het weer droog was maakte mijn dochter een taartje van zand. Toen ik weer naar het bankje keek was de man weg. 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld