Lavinia


Ik stond afgelopen vrijdag in Paradiso bij een concert van The Veils en tijdens de toegift speelde de zanger, samen met twee meisjes op viool, een akoestische versie van mijn favoriete nummer, en ik dacht aan de eerste keer dat ik Lavinia hoorde. Het was donker en ik reed over een vrijwel lege snelweg. Ik kwam ergens vandaan of ik ging ergens naartoe. Ik rookte, de radio stond aan en ik hoorde een zanger met een stem zo vol van pijn en ik draaide het volume omhoog en wilde mijn ogen sluiten. Nadat het lied was afgelopen en ik de naam van de band had gehoord zette ik de radio uit, keek naar de witte strepen op het asfalt en herhaalde de bandnaam een paar keer in mijn hoofd, hopend dat ik hem zou onthouden.

Ik kocht de cd een paar weken later, in de cd-winkel aan de Bos en Lommerweg, toen daar nog een cd-winkel was. Er waren ook twee videotheken, vlak naast elkaar, en waar nu De Nieuwe Boekhandel zit zat toen nog Omta, een heerlijk stoffige boekhandel waarvan de eigenaren gekleed gingen volgens de mode die gold in het tijdperk waarin hun kassa was gemaakt. Het was er krap en donker, en naast boeken verkochten ze er ook kantoorartikelen. In de cd-winkel luisterde ik door een koptelefoon naar de cd, op zoek naar het nummer dat ik in de auto had gehoord. Het was het derde nummer op de cd. Ik skipte door de andere nummers, hoorde intro’s en de stem van de zanger en ik kon niet wachten om thuis de cd een keer of tien achter elkaar te draaien. Lavinia draaide ik nog vaker, en nog steeds. En elke keer ga ik op in de tekst, in de muziek en in de stem van Finn Andrews. Maar in Paradiso dacht ik vooral aan boekhandel Omta. 

 



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld