De vader van Kees

 

Ik keek naar de vader van Kees. Horen kon ik hem niet, want hij zweeg en wreef  met de vingers van zijn linkerhand over de rechter terwijl de moeder van Kees sprak over euthanasie voor hun zoon als oplossing voor het moment dat zij er niet meer voor hem kunnen zijn, en dat het prachtig is dat dit echt een mogelijkheid is. Eerder had ik de vader horen zeggen dat die optie niet op zijn lijst staat, dat hij daar niet over praat en er niets van wil weten. Zijn moeder wel, en als zij erover praat zwijgt vader.
Het was een paar dagen nadat de documentaire ‘Het beste voor Kees’ van Monique Nolte op televisie was uitgezonden. Ik had hem die avond gemist en wilde hem wel zien, vandaar dat ik de vele tweets over Kees probeerde te vermijden. Ik wilde de meningen van anderen niet tot me nemen, maar onbevangen kijken naar de autistische Kees en zijn ouders.
Ik keek naar Kees, die 44 is maar zichzelf een man van bijna 46 noemt, die niet tegen teveel geluid kan en die nog bij zijn ouders woont. Ik zag hem in de auto met zijn moeder, scheldend als iemand die volgens Yvonne Kroonenberg in Amsterdam-Noord of Assen zou kunnen wonen. Toen de documentaire was afgelopen vond ik niets van Kees. Niets anders dan dat het een autistische man van 44 is die nog bij zijn ouders woont. 
De documentaire ging voor mij niet over Kees, maar zijn ouders. Ik voelde in het eerste halfuur een enorm respect voor hen, voor het feit dat ze hun eigen leven onderschikt maken en zich volledig in dienst stelden van hun zoon.
Ik keek naar zijn moeder, die heilig voor hem is en dat zelf ook wist, die dat zelf ook vond. Het leek alsof ze zichzelf ook heilig had verklaard, omdat zij van menig is dat zij als enige weet wat het beste voor Kees is. En dat zij zelf, alleen zij, het beste voor Kees is. 
Ik keek naar zijn vader en hoorde hem zeggen dat hij zichzelf ten opzichte van Kees altijd de tweede man voelt. Dat Kees vroeger dingen waar zijn vader veel waarde aan hechtte kapot gooide om hem te straffen. En dat zijn vader dan nooit boos werd. Hij accepteerde zijn rol in het gezin volgens de Olympische gedachte en zweeg wanneer zijn vrouw sprak, alsof hij wist dat er toch niemand naar hem zou luisteren.
Ik keek naar de aftiteling en vond niets van Kees, wilde geen hekel aan zijn moeder hebben en dacht aan zijn vader, kind in het huwelijk tussen zijn vrouw en zijn zoon. En ik vroeg me af wat het beste zou zijn voor de vader van Kees. 

 



Reacties

Miriam op 05-07-2014 19:41

Mooi! 

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld