Ryan Adams

 

De bar van Paradiso was gesloten en ik vroeg me af of dat te maken met het concert op 3 oktober 2006. Toen speelde Ryan Adams met The Cardinals in dezelfde zaal. Ik was er met mijn toenmalige lief en naast mij stond een jongen met een pet op zijn hoofd. Aan de klep zaten twee microfoontjes en toen het concert begon zette hij zijn opnameapparatuur aan. Het was een vreemd concert, Ryan Adams keek de zaal nauwelijks in en zei niets, helemaal niets tegen zijn publiek. Zelfs toen er een man, slechts gekleed in een onderbroek, het podium op klom reageerde hij niet. Er kwam geen toegift. Adams verdween opeens van het podium en niet veel later vertrok de band ook maar, in dezelfde staat van verwarring als die heerste in de zaal en die daar al snel omsloeg in woede. Er werden van alle kanten bierglazen op het podium gewonnen, alsof zojuist de winnaar van de Grote Prijs van Nederland bekend werd gemaakt. Het was een memorabele avond maar om de verkeerde reden, zoals ik me ook de dag waarop mijn toenmalige lief me verliet nog steeds herinner.
Ook afgelopen maandag was ik er met vriendin J. En dit concert was memorabel om de goede reden, ondanks dat Adams er in het begin niet veel zin in leek te hebben en halverwege vertelde dat hij zijn stem aan het verliezen was. Of beter, omdat hij zijn stem aan het verliezen was. Het laatste deel van het concert stond hij alleen op het podium. Beter gemutst en met een akoestische gitaar. Hij speelde de rustige nummers waar ik hem zo om bewonder. Er hing magie in de lucht. Voor ons stond een ouder stel en ik zag haar hand op zijn schouder en zijn hand daar weer op. Ik vond het mooi dat zij er waren en ik was gelukkig omdat wij er ook waren. Toen het concert was afgelopen ging de bar weer open. We haalden nog een laatste biertje en dronken dat gewoon op. 

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld