School

 

We brachten onze dochter voor de tweede keer naar school. Vorige week was ze al een uurtje wezen wennen, toen miste ik het wegbrengen en was ik er alleen bij toen we haar weer op gingen halen. Ze zag ons wachten en stak trots twee duimen naar ons op. De weken hiervoor vond ik het op een angstige manier spannend dat ze naar school zou gaan en ik wist dat het alleen mijn angst was en dat ik eigenlijk niets had om bang voor te zijn, dat het alleen maar angst was voor het nieuwe, voor de verandering, en ik bewonderde de kinderlijke onbevangenheid van mijn dochter, die alleen maar bang is voor krokodillen onder haar bed en zelfs dat eigenlijk niet eens echt.

We waren vroeg op het schoolplein, de kinderen uit haar klas speelden op het pleintje en er kwamen direct een paar meisjes uit haar klas naar ons toe om te kletsen en ze vroegen aan hun nieuwe klasgenootje of ze mee wilde spelen. Toen de les bijna weer begon pakte een van de meisjes de hand van mijn dochter en samen huppelden ze naar de deur, en ik moest er bijna van huilen.
Twee uur later haalden we haar weer van school. We stonden met andere ouders in de rij, een voor een mochten de kinderen de klas verlaten, nadat ze de juf een hand hadden gegeven. Het meisje waarmee onze dochter had gehuppeld was een van de eersten, ze zwaaide naar ons en ik hoorde haar tegen haar moeder zeggen dat ze het vriendinnetje is van het nieuwe meisje in de klas. Ik was niet bang meer en ik moest alweer bijna huilen.


Reacties

Marc op 06-10-2014 21:54

Oh hou op, begin ik ook bijna...

Sjakie Schildpad op 06-10-2014 23:30

Sinds wanneer is Marieke jouw ghost writer?

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld