Damien Rice

 

Ik zat vorige week in de tram, onderweg naar het Concertgebouw, waar ik Eefje de Visser zou gaan zien. Onderweg luisterde ik voor de eerste keer naar de nieuwe plaat van Damien Rice, die ik precies een week eerder in Carré zag. Dat was een bijzonder concert. Hij stond op het podium en zong, zonder een woord met het publiek te wisselen en dat was de vorige keren dat ik hem zag wel anders. Het concert werd hierdoor vooral intenser.

Ik hoorde de geluiden van de tram, het verkeer waar we doorheen reden en van de gesprekken van de andere mensen zachtjes op de achtergrond, waardoor het leek alsof ik in een café vol mensen die zich niet interesseerden voor de muziek stond en ik de enige was die wel luisterde en besefte dat er iets heel moois werd gespeeld. Wat natuurlijk klopte, alleen ik hoorde de liedjes en het was weer een intense beleving, inclusief kippenvel en bij The greatest bastard voelde ik de tranen tegen mijn gesloten ogen duwen. Ik vond het bijna jammer dat ik naar Eefje de Visser ging omdat ik het liefste de hele avond in het donker op de grond wilde liggen om tot diep in de nacht naar Damien Rice te luisterden. Ter plaatse rookte ik een sigaret terwijl ik op mijn gezelschap wachtte en later sprak Eefje de Visser wel met haar publiek en het werd een magisch concert. 

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld