Her


Ik keek de film Her en ik moest denken aan het boek The Circle van Dave Eggers, hoewel het twee verschillende verhalen zijn. De personages in de roman van Eggers delen alles, met iedereen. Wie niet deelt hoort er niet bij, privacy is diefstal. In Her deelt de hoofdpersoon alles alleen met zijn grote liefde Samantha, een besturingssysteem met de stem van Scarlett Johansson. Met echte mensen praat hij nauwelijks, in de hele film raakt hij nog geen handvol mensen aan. Het zijn twee verschillende verhalen over de toekomst van de wereld maar allebei gaan ze vooral over eenzaamheid. Over de definitie en de waarde van contact, over hoe we binnen misschien wel afzienbare tijd met elkaar omgaan, als we nog wel echt met elkaar omgaan.
The Circle is een prachtige roman, Her is een prachtige film. Maar ik las en keek met hetzelfde gevoel als toen ik afgelopen voorjaar in Rome in een restaurant foie gras at. De cameriere had vooraf gevraagd of we ergens allergisch voor waren of dat er dingen waren die we niet aten. We zeiden nee, omdat we niet aan foie gras hadden gedacht. En ineens stond het voor ons op tafel. En we aten het en het was heerlijk maar omdat het foie gras was en dat wordt gemaakt zoals het wordt gemaakt, hadden we een vreemde nasmaak.
De realistische toekomst die Dave Eggers en Spike Jonze me voorschotelden waren als schitterende opgemaakte borden in een sterrenrestaurant, maar smaakten bitter. En ik dacht aan mijn dochter, die vier jaar oud is en opgroeit in een wereld waarin ze straks misschien de fictie van nu leeft en dat maakte me verdrietig. 

 




Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld