Kasteel


We gingen lunchen in het hotel dat langs de A2 staat bij de bocht naar de A9 en dat mijn dochter altijd het kasteel noemt en dat een baken voor haar is. Wanneer ze de blauwe cilinder ziet weet ze dat we bijna thuis zijn. Onder de kerstboom had ze een Barbie prins gekregen, die met haar andere barbies mee naar het bal kon gaan en met hen kon trouwen, zoals zij zelf de afgelopen dagen een paar keer met mij is getrouwd. Dan schoven we een ring aan elkaars vinger en bezegelde ons verbond met een kus. "Die ring ga ik straks aan mijn kinderen en aan mijn man laten zien," zei ze de eerste keer. "En dan vertel ik dat ik getrouwd ben." De prins mocht nu eerst mee naar het kasteel.
Het restaurant zit op de zeventiende verdieping en we hadden een mooi uitzicht, tot de zonnewering automatisch naar beneden ging. We konden er wel doorheen kijken maar echt iets zien deden we niet. Het personeel was onvriendelijk, of beter gezegd: ze hadden helemaal geen oog voor de gasten. Op de hoek van onze tafel zat de prins, met aan elke zijde een Barbie en hij keek maar wat voor zich uit alsof het ook hem allemaal niets kon schelen.

 

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld