Dagboek Heijmans ONE (deel 1)

 

In 2015 won ik de schrijfwedstijd Manuscripting. Onderdeel van de prijs was dat ik een maand gebruik mag maken van de Heijmans ONE, een verplaatsbare eenpersoonswoning. Af en toe schrijf ik daar een stukje over.

Dag -9
Het is een optische illusie. Waar normaal gesproken dingen groter worden als je dichterbij komt, wordt de Heijmans ONE alleen maar kleiner. Het is 1 januari, ik heb net de afslag genomen naar Haddock, waar ik een nieuwjaarsborrel heb. Tegenover die rode X-Ray staat de eenpersoonswoning die over negen dagen, een maand lang van mij is. Hij lijkt groot van deze afstand, door de voornamelijk lege ruimte waarin het huis is neergezet. Als ik dichterbij kom wordt vooral het woningblok dat op een paar honderd meter achter de Heijmans ONE is gebouwd groter. Maar de ONE wordt nooit echt klein. Het blijft een huis. Ik sta met mijn neus tegen het raam en kijk door het kiertje tussen de gordijnen. De binnenkant ziet er gezellig uit. Ik krijg er zin in. Ook omdat Haddock op loopafstand is. 


Dag 1
Er liggen kussens op de bank. Op het tafeltje staan kopjes en een plant. Er hangt iets aan de muur en er staat een aantal boeken op een plank. Het is net een echt huis, het enige dat afwijkt zijn twee kleine banieren van Heijmans die naast de kopjes en plant op tafel staan. Ik ben binnen, de komende maand heb ik een buitenverblijf. Mijn eigen Camp David, een plek waar ik ongestoord kan schrijven.

Ik kijk in kastjes en laden. In een van de kledingkasten naast het bed hangt een roze dameshemdje, alsof het door de vorige bewoner is vergeten. Het hangt er om de woning bewoond te doen lijken. Net zoals de plant en de boeken er om die reden staan. Het hemdje is ongedragen, dus ik ruik er niet aan.

 

Dag 2
Ochtend. Ik drink koffie, althans, Senseo. Het huis, waarvan het interieur niet van mij is, voelt nog steeds niet een beetje vreemd. Ik ben nog aan het ontdekken wat er allemaal is. Zo zie ik bijvoorbeeld nu pas de twee fotolijstjes die op plank boven de televisie (niet aangesloten) staan. Koperkleurig zijn ze, en leeg. Achter het plexiglas zit alleen wit papier. Ik vraag me net af of dit eenzamer oogt dan fotolijstjes met een stockfoto, als ik voetstappen hoor.
Onverwacht bezoek, denk ik. Maar het blijkt dat ik een onverwachte bewoner ben. Er staan twee mensen met hun neus tegen het raam gedrukt naar binnen te loeren. Als ze mij zien schrikken ze en voordat ik vriendelijk naar ze kan zwaaien zijn ze weer verdwenen.

 

Dag 7
Er komen mensen naar het huis kijken. Ik ben er niet, iemand van Heijmans belde me gisteren met de vraag of het uitkwam dat een collega van hem de ONE vandaag aan relaties laat zien. Ik woon er wel, maar het is niet mijn huis. Ik zie het maar als een bezichtiging, over drie weken trek ik de deur toch voor de laatste keer achter me dicht. Ik denk even na. Alles is schoon, ik ben eergister nog met de stofzuiger in de weer geweest en er liggen geen heel bijzonder persoonlijke spullen open en bloot. Laat maar komen. Maar nu besef ik me pas dat ik daar onder een roze dekbed slaap. En ik vraag me af wat het over mij zegt dat ik daar aan denk: dat er mensen die ik niet ken en die mij niet kennen door dat huis gaan lopen en een roze dekbed op het bed zien liggen. 






Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld