Valpartij

 

Ik was me heel er bewust van mezelf, zo zeer zelfs dat ik me nu afvraag of ik niet boven mezelf zweefde en mijn bewegingen van een afstand zag. Mijn benen, slippend zoals je in programma’s als Lachen om Home Video’s mensen op het ijs ziet stuntelen om overeind te blijven. Tevergeefs, uiteraard, ze vallen altijd en meestal ook heel hard. Ik kan daar moeilijk naar kijken, mensen die hard vallen. Of het nu op het ijs is, van een dak, fiets, skateboard, ladder of een duikplank, ik wil het niet zien. Ook omdat ik me het niet kan voorstellen dat zij met wiens leed wij ons vermaken, niet het ene na het andere bot breken bij hun valpartijen.
Dat is nu anders.
Mijn benen glibberden, mijn armen zwaaiden en ik hield een volledig uit krachttermen bestaande monoloog waarin ik de hele badkamer vervloekte terwijl ik me afvroeg hoe hard de klap zou zijn. Het leek minstens tien seconden, in werkelijkheid kan de tijd tussen mijn uitglijden en het moment dat ik lag niet langer dan twee seconden zijn geweest. Ergens had ik blijkbaar mijn hoofd nog weten te beschermen door mijn arm ervoor te houden. Met die pijnlijke arm smeet ik woedend nog een fles shampoo weg en dat ging prima. Niets gebroken, het kan dus toch. 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld