tinkers

 

Ik kocht drie romans. Mijn favoriete boekhandel had de eerste twee (Heroes of the frontier van Dave Eggers en Jesus’ son van Denis Johnson) op voorraad. De derde werd voor me besteld. Die roman heet tinkers. Het is de debuutroman van Paul Harding, die er in 2010 de Pulitzer Prize mee won. Ik kende tot de zomer van 2015 titel noch schrijver. Sindsdien moest ik vaak aan het boek denken, maar het duurde dus nog ruim een jaar tot ik het kocht.

Een Ierse man las het, aan de rand van het zwembad van de Toscaanse agriturismo waar ik vakantie vierde. Ik las zelf De laatste ontsnapping van Jan van Mersbergen, de mooiste roman die ik die zomer las. Het boek dat de man aan het lezen was trok me door het omslag. De cover is vooral wit, met onderaan aan beide zijkanten een paar vage bomen, waardoor het wit op een sneeuwlandschap lijkt. Aan de linkerkant zie je ook het silhouet van een persoon. Ik vond het mooi, of in ieder geval interessant en ik moest denken het concert van Neil Halstead waar ik in 2002 een kaartje voor kocht om geen andere reden dan dat ik de poster aan de voorgevel van de Paradiso mooi vond. Halstead speelde breekbare liedjes in de kleine zaal, ongewild begeleid door de diepe bas van de band die in de grote zaal optrad. Welke band dat was weet ik niet meer, de cd van Halstead draai ik zo nu en dan nog steeds.

’s Avond bleek de Ier in het appartement onder ons te zitten. Ik zat op ons geïmproviseerde balkon, bovenaan de trap, hij zat voor zijn deur, onder een boom. We lazen onze boeken en ik leende hem mijn aansteker. Ik vroeg hem wat hij las en of het een goed boek was.
‘If you’re considering to commit suicide,’ zei hij. ‘This story might just push you over the edge.’
Dat vond ik een hele mooie aanbeveling.

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld