Bascule

 

Als ik haar zie weet ik meteen hoe laat het is.
Ze rijdt op een sportieve fiets, zo een waarop je ook met voor de wind voorover gebogen zit. Ik denk dat het een stadsracefiets is; met bagagedrager maar zonder zo’n kromgebogen stuur. Dat weet ik niet zeker, want ik kijk nooit naar haar fiets. Ik kijk vooral naar haar rode krullen die bijeengebonden in een staat heen en weer wapperen als ze met tegemoet komt fietsen en we elkaar voorbij rijden. Elke dag.
Ik vertrek niet altijd op hetzelfde tijdstip van huis, omdat ik soms mijn dochter naar school breng, mijn bed niet uit kan komen of juist wel: dan stap ik extra vroeg op mijn fiets. Ergens op mijn route kruis ik haar, de ene keer al voordat ik bij het Klein Kalfje afsla en langs de Amstel naar de stad rij, de andere keer als ik Zorgvlied al voorbij ben. Ze lijkt de enige te zijn die ik elke dag tegenkom, en misschien is het daarom dat ik haar zie altijd zie en naar haar krullen kijk. Maar ze is vooral ook een bascule. Met in de ene schaal de plek waar we elkaar tegenkomen. In de andere stapelt zich automatisch de resterende reistijd en zo weet ik hoe laat ik op mijn werk ben. Omdat ik denk dat zij wel volgens een strak ritme leeft.

 


Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld