De laatste dood


Ik zag deze week de animatiefilm Coco, die zich vooral afspeelt tijdens Día de Muertos, de Mexicaanse feestdag waarop de doden worden herdacht. De hoofdpersoon, Coco, komt terecht aan de andere kant, in het prachtige land waar de doden leven. Tenminste, de doden die in het land der levenden nog herinnerd worden. Aan wie nog iemand denkt. Wanneer er niemand meer aan je denkt, verdwijn je en sterf je, zoals ze het daar noemen, de laatste dood.

Aan het einde van elk jaar denk ik aan de doden die bij leven al zijn vergeten. Terwijl de jaaroverzichten opsommen welke muzikanten, sporthelden, acteurs, politici en criminelen zijn overleden, denk ik aan de mensen om wie niemand rouwt. Wiens graf niemand bezoekt. Op wiens uitvaart niemand is geweest. De mensen die niemand mist, die eenzaam zijn gestorven. De mensen die met hun eerste, meteen ook hun laatste dood stierven.
Ik wil hun namen weleens in een jaaroverzicht zien.

 



Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld